آشوریان‌ ایران‌ ملتی‌ كه‌ باید از نو شناخت‌

دانشنامه: 
  • نوشته: هومر آشوریان‌
  • نوبت‌ تكثیر: اول‌ (پانصد جلد)
  • فروردین‌ 1385

فهرست‌

  1. قدمت‌ سكونت‌ آشوریان‌ ایران‌
  2. آشوریان‌ و مسیحیت‌
  3. وضع‌ آشوریان‌ از قدیم‌ تا قرن‌ پانزدهم‌ میلادی‌
  4. از قرن‌ پانزده‌ تا قرن‌ نوزده‌ میلادی‌
  5. شكوفایی‌ اجتماعی‌ و فرهنگی‌
  6. وضعیت‌ آشوریان‌ در جنگ‌ جهانی‌ اول‌
  7. بازگشت‌ آشوریان‌ ایران‌ به‌ میهن‌
  8. آشوریان‌ ایران‌ و جنگ‌ جهانی‌ دوم‌
  9. تحول‌ بنیادی‌ اقتصاد جامعه آشوری‌
  10. تغییر وضع‌ فرهنگی‌ و اجتماعی‌
  11. تشكیلات‌ اجتماعی‌ و فرهنگی‌ جامعه آشوریان‌ ایران‌
  12. فعالیت‌های‌ ملّی‌ و ادبی‌ آشوریان‌ در خارج‌ از كشور
  13. شعرا و نویسند‌گان‌ آشوری‌
  14. آشوریان‌ و مجلس‌ ایران‌
  15. وضع‌ آشوریان‌ بعد از انقلاب‌ اسلامی‌
  16. سخن‌ پایانی‌ :

آشوریان‌ ایرانی‌ از قدیمی‌ترین‌ اقوام‌ ساكن‌ در ایران‌ به‌ حساب‌ می‌آیند كه‌ از هزاره دوم‌ پیش‌ از میلاد و در زمان‌ اوج‌ قدرت‌ امپراتوری‌ آشور در تمام‌ خاورمیانه‌، در این‌ سرزمین‌، به‌ ویژه‌ در كناره‌های‌ شمال‌ و غرب‌ دریاچه اورمیه‌ و سایر نقاط‌ آذربایجان‌ و كردستان‌، ساكن‌ شده‌اند.

«ا. م‌. دیاكونوف‌» در كتاب‌ معروف‌ خود به‌ نام‌ «تاریخ‌ ماد» ترجمه كریم‌ كشاورز از انتشارات‌ پیام‌ (تهران‌، 1355)، این‌ مسأله‌ را بدقت‌ مورد بررسی‌ قرار داده‌ است‌. بعد از سقوط‌ و فروپاشی‌ امپراتوری‌ آشور به‌ سال‌ 612 ق‌.م‌.، آن‌ عده‌ از آشوریان‌ كه‌ در خارج‌ از قلمرو مركزی‌ امپراتوری‌ متوطن‌ بودند، به‌ زندگی‌ در سرزمین‌های‌ مورد سكونت‌ خود ادامه‌ دادند و به‌ تاریخ‌ آن‌ سرزمین‌ها پیوستند. آشوریان‌ ساكن‌ نقاط‌ شمال‌ غربی‌ و غرب‌ ایران‌، بتدریج‌ به‌ صورت‌ پاره‌ای‌ از مردم‌ و ملت‌ ایران‌ درآمده‌ و تاریخ‌ آنان‌ به‌ تاریخ‌ ایران‌ گره‌ خورد.

در طول‌ قرون‌ متمادی‌، آشوریان‌ چه‌ قبل‌ از مسیح‌ و چه‌ بعد از پذیرفتن‌ مسیحیت‌، با سایر هم‌میهنان‌ ایرانی‌ خود، در شكل‌ بخشیدن‌ به‌ تاریخ‌ موطن‌ خویش‌، سهیم‌ و انباز شدند و بطوری‌ كه‌ در آغاز این‌ نوشته‌ دیده‌ شد، از ایفای‌ نقش‌ اساسی‌ در تولد و بالندگی‌ و شكل‌گیری‌ تمدن‌ بزرگ‌ ایران‌، كوتاهی‌ نكردند. آنان‌ در طی‌ قرون‌ متمادی‌، به‌ درازای‌ تاریخ‌ در روزگار شكوفایی‌ تمدن‌ و آسایش‌ مردم‌، یا در زمان‌ تلخ‌كامی‌ و شكست‌ و رنجوری‌، همراه‌ و شریك‌ هموطنان‌ ایرانی‌ خود شده‌ و در تمام‌ ادوار تاریخ‌، در شادكامی‌ ملت‌ ایران‌، شاد و در غم‌ آن‌، غمبار بوده‌اند. آشوریان‌، هر كجا كه‌ هستند، چه‌ در وطن‌ و چه‌ دور از وطن‌، خود را ایرانی‌ می‌دانند و به‌ ایرانی‌ بودن‌ خود افتخار می‌كنند. به‌ همین‌ خاطر است‌ كه‌ «اتحادیه جهانی‌ آشوریان‌» كه‌ در بر گیرنده همه جوامع‌ آشوری‌ در سرتاسر جهان‌ است‌، تا كنون‌ دو بار كنگره سالانه خود را در ایران‌، و در شهر تهران‌ برگزار كرده‌ است‌. بار اول‌ پیش‌ از انقلاب‌، در سال‌ 1343، و بار دوم‌ پس‌ از انقلاب‌، در سال‌ 1377، هر بار صدها نفر نماینده‌ از سراسر دنیا و هزاران‌ آشوری‌ ایرانی‌ در مراسم‌ افتتاح‌ و در جریان‌ كار جلسات‌ كنگره‌ حضور داشتند. این‌ خود، نشانه بارز همبستگی‌ آشوریان‌ با كشور و ملت‌ شریف‌ ایران‌ است‌.