نیم نگاهی به کتاب مثل راه رفتن روی تیغ

نیم نگاهی به کتاب مثل راه رفتن روی تیغ

پسر بچه ۷۱ ساله سربه زیر

تازه چند سالی از کودتای ۲۸مرداد می گذشت. فتوره چی که مدیر ررادیو نفت آبادان بود، نویسندگی و اجرای برنامه ای ادبی را به عهده ی نوجوانی سیزده چهارده ساله گذاشت و آن پسر بچه در اولین برنامه، شعر «پریا»ی شاملو را خواند. شعری که شاید - با توجه به سن مجری - انتخابش آگاهانه نبود، اما مناسب بود و...

حالا بیشتر از نیم قرن از آن روز گذشته و آن پسر بچه، مردی است ۷۱ساله، متشخص، متین، فعال و دری عین حال بی حاشیه و سر به زیر به اسم "آلبرت کچوئی" که کارنامه یی ئر از نمره های قبولی در زمینه های نقد، ترجمه، نویسندگی، سردبیری و اجراهای رادیو و تلویزیونی دارد.

آلبرت کوچویی که در حافظه اهای رسانه، اسمش صدایش و چهره اش با ترجمه های شیرین و نقد های آتشین گره خورده، از جمله افرادی است که با وجود فعالیت گسترده اش در عرصه ی رسانه های نوشتاری، دیداری و شنیداری، از همه چیز و همه کس گفته و نوشته، اما هیچ وقت از خودش، زندگی اش، دیدگاه هایش، مسئولیت هایش و خاطراتش حرف نزده بود و لازم بود که بزند و این کار را، محمد باقر رضایی انجام داد و نتیجه اش، کتابی شد با عنوان «مثل راه رفتن روی تیغ» که به تازگی موسسه انتشارات نگاه آن را منتشر کرده است.

محمد باقر رضایی، که در سه چهار دهه ی گذشته در عرصه ی نویسندگی و کارهای رادیویی حضوری ستمر داشته و کارهایش را با استم مستعار «باقر رجبعلی» شاهد بوده ایم، در گفت و شنودی طولانی با آلبرت کوچویی بسیاری از رویداد های هنری -  فرنگی – مطبوعاتی و رسانه یی نیم قرن اخیر را برگ به برگ ورق زده. رضایی با آشنایی و اشرافی که نسبت به رویدادها و آدم ها داشته، خیلی خوب سئوال کرده و کوچویی چنان که عادت است، به هر پرسش، با متانت و به گونه یی بسیار دقیق و سنجیده پاسخ گفته. در هر مورد که شاهد رویدادی بوده، یا کاری را خود ش انجام دهده به طور کامل تعریف کرده، و در هیچ مورد به طرف نقل قول، روایت یا شایعاتی نرفته که زمانی بر سر زبان ها بوده.

بعضی ها عادت دارند در چنین گفت و شنودهایی، وقتی سخن از چهل پنجاه سال پیش در میان است، بزرگ نمایی هایی می کنند، نسبت هایی به خود می دهند و خاطراتی تعریف می کنند که برای مخاطب، باور کردن بسیاری از آن ها دشوار است. کاری که کوچویی به طور مطلق خودش را از جنان کارهایی دورنگه داشته است.

کوچویی، که روزگاری معاشر بزرگانی چون شاملو، نصرت رحمانی، م.آزاد، منوچهر آتشی و اردشیر محصص و ... بوده، تصویری دقیق از چهره ی هنری آنان ارایه داده. خاطراتش از روزنامه نگارانی مثل پرویز نقیبی، عباس پهلوان، هوشنگ حسامی، جمشید ارجمند، هوشنگ وزیری، حسین مهری، اسلام کاظمیه، دکتر منوچهر هزارخانی، دکتر پرویز ممنون، ایرج زهری و ... را با دقت بیان کرده و حتی از زندگی خصوصی و شخصی خود با صداقت سخن گفته و مخاطب با خواندن کتاب، نه فقط آلبرت کوچویی و زوایای مختلف زندگی وی را می شناسد، بلکه با بسیاری از رویدادهای هنری سال های گذشته و شخصیت های هنری و پشت پرده مسایل هنری و همچنین مواضع و تغییر موضع هنرمندان و دست اندرکاران مسایل هنری آشنا می شود که این همه تشکر لازم دارد.

تشکری از محمد باقر رضایی بابیت مدیریت خوب گفت و شنود و تشکر از کوچویی به دلیل صداقتش در بازگویی آن چه از سر گذرانده.

م. حسن بیگی - به نقل از نشریه آزما - خرداد ۹۳